บทที่1.ติดเชื้อ..
บทนำ.เด็กหญิงภายในห้อง....
ภายในห้องนอนที่ถูกล๊อคอย่างแน่นหนา หน้าต่างประตูถูกปิดกั้นด้วยโต๊ะตู้เตียงที่พอจะหาได้มายันประตูเอาไว้เพื่อกันบางสิ่งบางอย่างจะเข้ามาในห้อง... และที่ใต้โต๊ะเขียนหนังสือมุมห้องอันมืดมิด ก็มีร่างอันสั่นเทาของเด็กหญิงวัยเพียง15ปีแอบซ่อนตัวอยู่ในนั้นเพียงลำพัง เธอหลบซ่อนตัวเองจากโลกภายนอกที่แสนโหดร้าย ขณะที่มืออันสั่นเทาของเธอก็มีมีดทำครัวเล่มโตที่เปื้อนไปด้วยเลือดอยู่ในมือ... เสียงกรีดร้องที่ดังอยู่ข้างนอกบ้าน เสียงร้องขอความช่วยเหลือจากผู้คน เสียงรถราที่ชนกันสนั่นหวั่นไหว เหมือนเป็นลางบอกเหตุอะไรบางอย่างที่เด็กหญิงพอจะเดาออกว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปจากนี้...
" ตอนนี้เป็นวันที่เท่าไหร่แล้วนะ...? " เด็กหญิงถามตัวเองในใจหลังจากแอบอยู่ภายในห้องมืดๆโดยไม่ออกไปไหนมาหลายวัน... เธอมองไปยังหน้าต่างที่ถูกปิดอย่างมิดชิดด้วยตู้เก็บเสื้อแล้วเห็นแสงลอดออกมาจากหน้าต่าง จึงทำให้เธอรู้ว่าตอนนี้คือตอนกลางวัน ท้องของเด็กหญิงร้องลั่นด้วยความหิว คอของเธอแห้งสนิทจนแทบจะไม่มีน้ำลายออกมาจากปากแม้แต่หยดเดียว...
ความทรงจำอันเลือนรางบางอย่างของเธอมันทำให้เธอนึกย้อนไปถึงเรื่องเมื่อหลายวันก่อน ก่อนที่เธอจะต้องมาแอบซ่อนตัวอยู่ที่นี่ว่าเกิดอะไรขึ้น....
" วันนั้นเป็นวันจันทร์ที่14กุมภาพันธ์เราจำได้แม่น วันนั้นเราตื่นนอนแต่เช้าพร้อมกับน้องชายที่ดูไม่ค่อยสดใสนักเมื่อต้องไปโรงเรียนวันจันทร์ ผิดกับชั้นที่อยากจะไปโรงเรียนเพื่อจะได้ไปให้ดอกกุหลาบพี่สินที่ชั้นแอบชอบ.... " เด็กสาวพูดกับตัวเองด้วยอาการเ้พ้ออย่างเห็นได้ชัด
" เป็นอะไรไม๊ลูก... " แม่ถามน้องชายที่ไอแบบแปลกๆตั้งแต่ตื่นนอน ขณะที่พ่อเองก็เป็นแบบเดียวกัน
" แค่คอแห้งนิดหน่อยน่ะ " พ่อกับน้องชายพูดแบบเดียวกัน
" หนูไปนะค่ะพ่อแม่... " ชั้นสวัสดีพ่อแม่เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินไปโรงเรียนกับน้องชายตามปกติ แต่วันนี้ทุกอย่างกลับดูไม่ค่อยจะปกตินักในความคิดของชั้น....
ชั้นเห็นป้าแม้นที่ขายปลาท่องโก๋ไอ้ไปทอดปลาท่องโก๋ไปเหมือนคนเป็นไข้ พี่ดำมอไซด์รับจ้างเองก็ไอ้แบบเดียวกัน นี่ยังไม่นับลุงๆป้าๆพี่ๆอีกหลายคนในตลาดที่ไอ้แบบนี้อย่างไม่ทราบสาเหตุ จะมีก็แต่ชั้นแล้วก็คนอื่นๆอีกไม่กี่คนที่ไม่เป็นอะไร
หรือทุกคนพร้อมใจกันจะเป็นหวัดกันนะ.....?
พอมาถึงโรงเรียนชั้นก็แยกทางกับน้องชายไปที่ห้องเรียนของตน ซึ่งชั้นเองก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกันว่า ภายในโรงเรียนนักเรียนกว่าครึ่งโรงเรียนต่างก็ไอกันแบบนี้อย่างไม่ทราบสาเหตุ จนถึงเวลาเคารพธงชาติหน้าเสาธง คุณครูใหญ่ก็ประกาศหยุดเรียนกระทันหันเพราะนักเรียนหลายคนไม่สบายหนัก บางคนถึงกับล้มหมอนนอนเสื่อกันเลยรวมทั้งพี่สินของชั้นด้วย....
อาจารย์บอกให้นักเรียนที่ป่วยกลับไปบ้านส่วนคนที่อาการหนักทางโรงเรียนก็จะพาตัวไปส่งที่โรงพยาบาลเอง
" .......? " ความแปลกใจมาสู่ทุกคนจนชั้นมารับน้องชายที่ไอหนักกว่าเดิมจากชั้นเรียน
ระหว่างทางกลับบ้านที่ตลาดนั้นดูเงียบผิดปกติไม่ค่อยมีคนเดินไปมาเหมือนช่วงเช้าเลย.....?
ชั้นพยุงน้องชายมาที่บ้านเพื่อมาพบแม่... " ตัวเย็ดเฉียบเลย...?แบบนี้ต้องไปหาหมอแล้ว.... " แม่บอกก่อนจะพาน้องชายไปหาหมอที่โรงพยาบาล
ทั้งที่เป็นไข้ไอหนักขนาดนี้แทนที่น้องชายชั้นจะตัวร้อนเป็นไฟแต่ตัวเค้ากลับเย็นเฉียบมีเหงื่อออกตามตัวและมีผิวซีดอย่างเห็นได้ชัด
พอไปถึงที่โรงพยาบาลที่นั่นกลับเต็มไปด้วยคนป่วยอาการเดียวกันเต็มไปหมด จนคนไข้ล้นโรงพยาบาลจนหมอรักษาไม่ทัน ซึ่งมีคนป่วยนอนรอรักษาเต็มเตียงผู้ป่วยหน้าโรงพยาบาลเต็มไปหมดรวมทั้งญาติผู้ป่วยที่อยู่เป็นกำลังใจ ซึ่งเป็นแบบนี้ทุกโรงพยาบาลแม่จึงตัดสินใจพาน้องชายชั้นกลับบ้านแทนที่จะไปออกันที่โรงพยาบาลซึ่งก็ไม่ช่วยให้อะไรๆดีขึ้น
แม่พาน้องชายกลับบ้านทั้งที่อาการของเค้าแย่ลงกว่าเดิม แต่ทางโรงพยาบาลก็ไม่สามารถดูแลได้จึงต้องพากลับบ้าน พอมาถึงบ้านก็พบพ่อที่กลับมาจากที่ทำงานนอนป่วยอยู่ในห้องรับแขก แม่จึงพาน้องชายไปนอนกับพ่อในห้องรับแขกข้างล่างที่โซฟา
" เกิดโรคระบาดหนักทั่วกรุงเทพอย่างไม่ทราบสาเหตุ...ทางหมอกำลังตรวจหาที่มาของเชื้อโรคนี้อยู่.... " เสียงข่าวทางทีวีรายงานเกี่ยวกับเรื่องนี้ทุกช่อง ขณะที่บางช่องก็ยังคงถ่ายทอดละครไปคู่กับข่าว... แม่ของชั้นมัวแต่สนใจดูอาการไข้ของพ่อกับน้องโดยไม่สนใจข่าวในทีวี ชั้นเองที่ก็ว่างไม่มีอะไรทำจึงขึ้นไปบนห้องที่ชั้นสอง กดโทรศัพท์คุยกับเพื่อนเรื่องวันนี้ว่าเกิดอะไรขึ้น...
" อ้อ ก็กะว่าจะให้ไอ้พี่สินมันแต่มันดันไม่สบายว่ะเป็นนักบาสซะเปล่า เออชั้นว่าน่าจะเป็นโรคประหลาดว่ะ....หรอแม่แกก็เป็นหรอ แล้วแกล่ะ...เออไม่เป็นเหมือนชั้นเลย....สงสัยพวกเราจะแข็งแรงว่ะ.... " ระหว่างที่ชั้นกำลังคุยโทรศัพท์จู่ๆก็ได้ยินเสียงแม่ร้องกรี๊ดออกมาจากชั้นล่างดังลั่นบ้าน
" อ๋อ เสียงแม่ชั้นเองคงจะเจอหนูอีกล่ะมั้ง หนก่อนก็ร้องแบบนี้ ออๆเดี๋ยวจะไปดูเค้าหน่อย ออๆพรุ่งนี้เจอกันนะบาย... " ชั้นวางสายจากเพื่อนแล้วเดินลงไปหาแม่ที่ชั้นล่างโดยไม่คิดอะไร....
" แม่ค่ะเจอหนูอีกแล้วหรอ... " ชั้นเดินลงจากบันไดไปที่ห้องครัวแต่ก็ไม่เจอแม่...จึงเดินไปที่ห้องนอนที่พ่อกับน้องชายนอนอยู่...
" แม่...เป็นอะไรรึเปล่า... " ชั้นเดินมาที่ห้องรับแขกเพื่อมาหาแม่ด้วยท่าทางเบื่อหน่าย
เมื่อเข้ามาที่ห้องรับแขกชั้นก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อเห็นภาพตรงหน้า.." แม่..... " ชั้นอุทานออกมาสุดเสียงด้วยความตกใจ
" ................. " สิ่งที่ชั้นเห็นมันแทบจะทำให้ชั้นไม่อยากเชื่อเลยว่ามันคือความจริง
ภาพตรงหน้าของชั้นคือภาพของน้องชายกับพ่อของชั้น กำลังใช้มือทั้งสองข้างล้วงเอาตับไตไส้พุงของแม่ขึ้นมากินกันสดๆ เลือดของแม่ไหลนองเต็มพื้น ปากของท่านยังพงาบๆเมื่อยังไม่สิ้นลมหายใจเมื่อถูกควักเครื่องในออกมา น้องชายกับพ่อต่างก็แย่งกันกินเครื่องในของแม่กันอย่างอเร็ดอร่อยเหมือนคนที่หิวโหยมานานแสนนานโดยไม่สนใจเลยว่าคนๆนี้คือแม่และภรรยาของตน...?
" นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี้ย......? " ชั้นร้องกร๊ดออกมาจนทำให้คนทั้งสองที่กำลังกินเครื่องในของแม่หันมามองชั้น สีตาของทั้งคู่ขุ่นมัวเป็นสีขาว ใบหน้าซีดเผือกเป็นสีขาวปากมือเต็มไปด้วยเลือดของแม่...
" ก๊ากกกกกก " พ่อหันมาทางชั้นและร้องเสียงแหลมจนแสบแก้วหู ก่อนวิ่งมาหาชั้นอย่างรวดเร็วด้วยปากอันกว้างจนฉีกเกือบถึงใบหู ท่านพุ่งตรงมาทางชั้นอย่างรวดเร็ว จนชั้นที่ยังพอมีสติรีบวิ่งหนีเข้าไปในครัว คว้ามีดอีโต้ทำครัวขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวซึ่งเป็นจังหวะที่พ่อของชั้นวิ่งมาพอดี จนหน้าของท่านไปชนกับอีโต้ที่ชั้นถืออยู่ อีโต้จามเค้าที่ใบหน้าอย่างจังมีดจมลึกถึงสมองจนไหลออกมาเป็นสีขาวปนแดง ล้มลงนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นแทบเท้าชั้น....
" กรี๊ดดดด " ชั้นตกใจสุดขีดกับสิ่งที่เห็น ร่างของพ่อชั้นนอนจมกองเลือดอยู่ที่เท้า มันสมองขาวๆกับเลือดสีแดงๆปนกันจนชั้นแยกไม่ออกเลยว่าอันไหนคือก้อนสมองอันไหนคือเนื้ออันไหนคือเลือดที่ไหลออกมาจากบาดแผลที่หัวที่ถูกปังตอจามใส่
ชั้นรีบวิ่งหนีออกจากบ้านทันทีด้วยความตกใจกลัวสุดขีด และระหว่างวิ่งมาถึงประตูบ้านน้องชายชั้นก็วิ่งกระโดดมาเกาะหลังชั้นโดยที่ชั้นไม่รู้ตัว
" ก๊ากกกก ก๊ากกก " น้องชายชั้นร้องเสียงแหลมเหมือนพ่อ เนื้อตัวของเค้าเต็มไปด้วยเลือดของแม่กับกลิ่นคาวเลือกที่คลุ้งเต็มปากจนชั้นแทบอ้วก
" กรี๊ดดดด " ชั้นร้องออกมาสุดเสียงด้วยความเจ็บปวดเมื่อชั้นถูกน้องชายกัดที่หัวไหล่ชั้นจนเลือดออก ก่อนที่ชั้นจะสบัดเค้าล้มลงบนพื้นแล้วคว้าร่มที่อยู่แถวนั้นมาปักลงที่ตาซ้ายของน้องชาย จนเค้าแน่นิ่งจมกองเลือดอยู่ที่ประตูชั้นจึงรีบวิ่งออกมาจากบ้านทันทีเพื่อเอาตัวรอด...
แต่พอออกมาจากบ้านชั้นกลับพบสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่า...
ภายนอกบ้านนั้นมีแต่ซากศพของคนตาย รถที่ชนกันไปมาบนถนน เสียงร้องขอความช่วยเหลือของคนที่พยายามเอาตัวรอดจากซากรถ ควันไฟที่พุ่งขึ้นฟ้าผู้คนที่เป็นแบบเดียวกับพ่อและน้องชายวิ่งกันไปมาเต็มถนน
" นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี้ย....? " ชั้นถามตัวเองดังๆด้วยความตกใจกลัวสุดขีด
ชั้นวิ่งหนีกลับเข้าบ้านและเห็นน้องชายที่น่าจะตายไปแล้วลุกขึ้นมาทั้งที่ร่มยังคาอยู่ที่ตาอยู่
" ก๊ากกกกก ก๊ากกกกก " น้องชายชั้นร้องตะโกนด้วยความโมโห
" ไม่นะ... " ชั้นพลักน้องชายจนกระเด็นไปอีกทางก่อนวิ่งหนีขึ้นไปชั้นสองในห้องตัวเอง เอาตู้เอาโต๊ะมากั้นประตูหน้าต่างเอาไว้ โดยที่ในมือของชั้นมีมีดทำครัวติดอยู่ในมือตอนไหนก็ไม่รู้....
เสียงน้องชายชั้นทุบประตูดังอยู่อย่างต่อเนื่องพร้อมเสียงร้องอันน่าสยอง
ชั้นพยายามใช้มือถือติดต่อแจ้งความกับตำรวจแต่ก็โทรไม่ติดเหมือนสายไม่ว่าง ชั้นจึงลองโทรหาเพื่อนหรือใครก็ได้ที่พอรู้แต่ก็ไม่สามารถติดต่อใครได้เลย...
" แค่กๆๆๆ " ตอนนี้ชั้นเริ่มไอแบบเดียวกับน้องชายกับพ่อแล้ว แผลที่ถูกกัดที่หัวไหล่เริ่มเป็นหนองขึ้นมาแล้ว นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี้ย....?
" หรือนี่คือจุดจบวันอวสานโลกกันแน่.....? " เด็กสาวเพ้อกับตัวเองอีกครั้งเมื่อนึกถึงภาพทุกอย่างที่เกิดขึ้นจนครบ
" ใครก็ได้ช่วยชั้นด้วย....ช่วยดะด้วย " ประโยคสุดท้ายภายในใจของเด็กสาวก่อนที่เธอจะสิ้นใจในเวลาต่อมา....
จบ.
..........................................................................................................................................................................................................................................
ข้อความทีท่านได้อ่านจากเวบเพจนี้ เกิดขึ้นจากการเขียนโดยสาธารณชน และ เผยแพร่โดยอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวบไซด์แห่งนี้ไม่ได้เห็นด้วย และไม่ขอรับผิดชอบต่อข้อความใดๆทั้งสิ้น ดังนั้นผู้อ่านทุกท่าน โปรดใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตนเอง และ ถ้าหากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ ขัดต่อกฎหมาย และ ศีลธรรม กรุณาแจ้งมาที่ nazitv(at)gmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ
